Charakterystyka osoby z zespołem Downa

charakter

Dziecko z zespołem Downa wolniej się rozwija i dłużej zachowuje się jak małe dziecko. Niemowlęta są zazwyczaj spokojniejsze niż zdrowe dzieci, mniej płaczą, rzadziej budzą się w nocy, przy tym są mniej ruchliwe, a na otoczenie reagują żywiej, jeśli zostaną sprowokowane do ruchu. Starsze dzieci są miłe, czułe, otwarte na kontakt, rzadziej ulęgają negatywnym nastrojom, ale wymagają większej ilości kontaktu fizycznego, pieszczot, dotyku rodzica i jego towarzystwa przy zasypianiu niż dzieci zdrowe. Długo utrzymują się u nich zachowania typowo dziecięce: zmiany nastrojów, uciekanie opiekunom podczas spaceru, mała lub nadmierna koncentracja na zabawie, rzucanie przedmiotami, długo są nieustępliwe i trudne do opanowania. Kłopoty z zachowaniem wynikają z niższego rozwoju poziomu mowy, gorszych możliwości porozumiewania się i mniejszej możliwości samoopieki.

Są bardzo podatne na niekorzystne warunki i wpływ środowiska, co widać następnie w zachowaniu. Część z nich cierpi na zaburzenia zachowania: agresje, drażliwość, nadruchliwość i impulsywność, jednak w zespole Downa zjawiska te są rzadsze niż w innych zaburzeniach umysłowych, natomiast trudności wychowawcze są podobne do tych, z którymi borykają się rodzice zdrowych dzieci. Zespołu Downa nie da się wyleczyć, bo jest to choroba wrodzona. Trzeba stymulować rozwój dziecka od pierwszych dni życia. Dzieci wcześnie wspierane w rozwoju motorycznym są w pełni sprawne ruchowo, radosne, zrównoważone emocjonalne i chętne do aktywności, rzadziej zapadają na charakterystyczne dla siebie choroby. Wczesna stymulacja i odpowiednia pomoc pedagogiczna uczą także rodziców dostrzegania potrzeb dziecka, poprawiają stan chorych i umożliwiają w miarę samodzielne życie. Należy pamiętać, że zdolności intelektualne i społeczny rozwój są kształtowane przez warunki środowiskowe, a dzieci z trisomią 21. chromosomu szczególnie chłoną ze środowiska, ponieważ rozwijają się społecznie lepiej, niż wskazuje na to ich rozwój intelektualny.

Dziecko z zespołem Downa nie musi być skazane na życie z piętnem choroby umysłowej. Staranna opieka rodzicielska i pomoc specjalistów pomagają dzieciom wyrosnąć na normalnych i samodzielnych ludzi, o ile oczywiście stopień upośledzenie nie jest zbyt duży. Obecnie znacznie łatwiej zwłaszcza w krajach europejskich czy w USA żyje się osobom z zespołem Downa, zważywszy, że mogą liczyć na zaawansowana opiekę medyczną, która ratuje życie wielu poprzez operacje serca jeszcze w okresie noworodkowym. Przez całe życie potrzebują opieki pediatrycznej, laryngologicznej i okulistycznej, a jej łatwiejszy dostęp w tych rejonach spowodował, że chorzy rasy białej dożywają już do 60. roku życia. Dzięki obecności osób chorych w mediach (należ wspomnieć choćby Chrisa Burka aktora, znanego z serialu „Dzień za dniem”, czy Piotra Swenda grającego w naszym „Klanie”), udało się pokonać zmowę milczenia i wstydu, która przez lata otaczała tę chorobę.

Dziecko z zespołem Downa rozwija się wolniej, później zaczyna chodzić i mówić, choć więcej rozumie niż jest w stanie powiedzieć słowami. Na przekór opinii, że osoby te są zawsze miłe i spokojne, widać że każda z nich ma swój charakter i temperament. Przy czym lekkie upośledzenie umysłowe nie przeszkadza im wchodzić w związki partnerskie, brać śluby, czy nawet mieć potomstwo – choć mają obniżoną płodność, zdarza się wśród nich ojcostwo i macierzyństwo, jednak duże ryzyko urodzenia chorego dziecka (jeśli jeden rodzic chory 35–50%), sprawia, że rzadko się na to decydują. Przy tym poza dziedziczeniem choroby, zwiększa się u matki z zespołem Downa ryzyko poronienia, porodu przedwczesnego i ukończenia ciąży drogą cięcia cesarskiego.

Komentarze czytelników

tomek
coto choroba dałna
10 miesięcy temu
Odpowiedz
Musisz mieć włączone javascript, aby wyświetlać komentarze.
Musisz mieć włączone javascript, aby wyświetlać komentarze.

Menu boczne